چرایی اهمیت توسعه روستاها

یکی از مهمترین نیازهای جمعیت کشور ، تأمین مواد غذایی و زیستی است. لذا برنامه ریزی در جهت احیاء و اصلاح منابع آب و خاک ، سرمایه گذاری در زمینه های مختلف تولیدی بخش کشاورزی ، فعالیتهایی در زمینه بهزراعی و آموزشی و ترویج و … از جمله مواردی است که افزایش تولید و بهره وری بهینه در بخش کشاورزی را بدنبال دارد .

افزایش تولیدات کشاورزی از طریق برنامه ریزی صحیح باعث کاهش قیمت و تورم در زمینه مهمترین کالاهای مصرفی جمعیت شده و رونق اقتصادی را در کل اقتصاد ملی سبب می گردد. بنابراین برنامه ریزی تولیدی در نواحی روستایی که باعث افزایش در آمد جامعه روستایی می شود ، رونق اقتصادی کشور و تأمین منافع کل جمعیت ایران را بدنبال خواهد داشت از این رو ، برنامه ریزی های تولیدی و کشاورزی در نواحی روستایی دارای ضرورت و اهمیت بسیار است .

عدم برنامه ریزی در نواحی روستایی و ضعف امکانات زیستی ، سبب مهاجرت های زیاد روستا به شهر گردیده و افراد با ترک روستا از سویی سبب تنزل و انحطاط نسبی  رونق اقتصادی روستاها می گردند و از سوی دیگر به لحاظ فقدان مهارتهای لازم و ضعف بنیه اقتصادی ، در حاشیه شهرها ساکن شده و به مشاغل کاذب روی می آورند و برای تضمین موفقیت ، برنامه ریزی مراکز روستایی باید در درون راهبرد کلی توسعه روستایی قرار گیرد ، این عمل ، ترجیحا” باید از مراحل اولیه برنامه ریزی صورت گیرد .

در برنامه ریزی ها  عواملی چون تدوین اهداف ، شناسایی معیار ها و گزینه ها ، گردآوری و تحلیل داده های اولیه و ثانویه ،طراحی برنامه ، تصمیم گیری ،اجرای برنامه و سرانجام ، نظارت و ارزشیابی متعاقب آن را در برمی گیرد . برنامه ریزی ، فرایندی پیچیده است که علاوه بر موضوعات دیگر ، به خلاقیت تحلیلی ، توانایی های هماهنگی و مدیریتی و نیز به بینش لازم برای تصمیم گیری سیاسی نیاز دارد هر چند که فرایند تصمیم گیری ، عموما” از فرایند برنامه ریزی جداست . افزون بر این ، برنامه ریزی تو سعه روستایی به مرور زمان ، جامع تر شده و در نتیجه ، قید و بند های بخشی که در آغاز وجود داشت سست تر شده اند . چون موقعیت برنامه ریزی روستایی ، ارتباط نزدیکی با فرایند دگرگونی اجتماعی و اقتصادی مناطق روستایی دارد ، ترکیب شیوه برنامه ریزی مراکز روستایی در یک برنامه جامع توسعه روستایی که برای ان منطقه انتخاب شده ، دارای اهمیتی بالا است و تنها راه ، برنامه ریزی مناسب و رسیدن به یک ساختار روستایی متعادل و پویا ست که می تواند نیاز ها را بر طرف کند و عدم قطعیت آینده را از میان بردارد.