عشق بدون مرز؛ وقتی خدمت عاشقانه به زائران پا شکسته‌ها را هم به موکب می‌کشاند

به گزارش رخداد جنوب، موقعیت شهرستان ممسنی به گونه‌ای است که هر ساله در ایام اربعین، میزبان زائران زیادی از مرکز و شرق کشور و همسایگان شرقی ایران اسلامی عزیزمان است.

خدمت رسانی ۳ موکب بین راهی در ممسنی

امسال نیز به همت عاشقان اباعبدالله الحسین(ع) در ۳ نقطه بین راهی، موکب‌های مردمی به منظور خدمت رسانی به زائران برپا شده است و خادمان به صورت شبانه‌روزی در این میدان، خاضعانه و با تمام توان وقت و انرژی خود را نذر قدوم زائران می‌کنند.

پیر و جوان، کودک و نوجوانان و خرد و کلان همه در کنار هم، با عشق خادم شده‌اند تا خستگی از تن و ذهن زائران دربیاورند.

وقتی دلدار حسین است همه دلبر می‌شوند

هر کس به طریقی دلبری می‌کند و هر گوشه‌ای را که نگاه می‌کنی، قصه عشقی در جریان است که پنهان کردنش سخت است.

هر کس به طریقی

مردی میانسال رختخواب آورده و تا می‌خواهم عکس بگیرم عذرخواهی می‌کند، دیگری با شوق فراوان بالشت و زیر انداز به موکب می‌رساند، مادری کودک شیرخواره‌اش را روی شانه خوابانده و سقای تشنگان از راه رسیده است، آنطرف‌تر چند کدبانو با ظرافتی خاص ظرف‌های غذا را تزئین می‌کنند و یکی یکی دوستانی را می‌بینم که هر یک به نوعی ردای خدمت بر تن دارند و صبورانه فرمان می‌برند.

تسکین داغ زیر سایه ارباب

و خانواده‌ داغدار آزمون که غم فراق نازدانه‌شان را در طبق عشق به ۳ ساله ارباب ریخته‌اند و همگی تمام وقت در موکب مشغول خدمت‌رسانی یا بهتر بگویم بانی خیر هستند.

وقتی همه خادم می‌شوند

تمام این عشق دیدنی است، پاکبانی که متفاوت‌تر از تمام روزهای کاری‌اش خدمت می‌کند، هنرمندی که مرام حسینی را در غرفه کودکان به نمایش می‌گذارد، روضه‌خوانی که مسیر کاروان اربعین را با سوز صدایش به تصویر می‌کشد، خبرنگاری که از حال و هوای زائران می‌پرسد و علی‌رغم کمبود امکانات این لحظه‌های ناب را ثبت و ضبط می‌کند.

دیدنی‌ها

و در کنار این همه زیبایی باز هم دیدنی‌ها فراوان است؛ فرمانداری که فارغ از هر منیتی نیازمندی‌های موکب را از سفره خانواده‌اش تامین و امام جمعه‌ای که اینجا هم با منش آزادگی خدام را همراهی می‌کند، شهرداری که بستر خدمت بهتر را مهیا کرده و پلیس و اورژانس و خادمان هلال و احمر و … و … که هریک به نوعی خادم شده‌اند تا قدمی در مسیر اربعین بردارند.

میخکوب عشق

آری اینجا میدان عشق است، عشقی که خانواده سید ابراهیم را از مسیر پیاده‌روی برمی‌گرداند و در آشپزخانه موکب چاشنی دستپخت بی‌نظیر سید حسینی می‌شود.

برق گلپرها

به راستی که تصویرسازی از این عشق سخت است، همان عشقی که خادم هیات رزمندگان در کنار پاسداری به پای ارباب می‌ریزند، همان عشقی که در سربندهای کودکان و نوجوانان خادم موکب با گل‌پرهای رنگی‌شان در نگاه زائران و رهگذران موج می‌زند.

عشقی مادرانه و زنانه که در کنار کار روزانه، چشمان مادران خادم در موکب را دریا می‌کند و دختران جوان را همراه کاروان.

آری، جنس این عشق غریب است و زیبا، از آن عشق‌های ناب که ناخودآگاه، خدایا عاشقم عاشقترم کن را بر لبت جاری می‌کند.

زیارت

با خودم می‌گویم این خادمان هر روز چند بار از نجف تا کربلا سیر می‌کنند؟ دست در دست کدام یک از اعضای کاروان دل خسته اربعین دارند؟ دل به عمه سادات داده اند یا با دختران ارباب یا رباب همدردی می‌کنند؟

شکوه رفتن

هر چه که هست مرا به دوردست‌ها می‌کشاند و در میان این همه عاشقی، نگاهم به سمت مردی می‌رود که از ظاهرش پیداست پایی برای رفتن ندارد ولی با حضورش در موکب و خدمتی که می‌کند یقین دارم با پای دل راهی شده‌است، یک لحظه او را در میان زائران مشایه و طریق الحسین تجسم می‌کنم و چه زیباست این شکوه رفتن.

روایت سید ابراهیم

تنها کسی که می‌توانم از او سراغ این مرد را بگیرم سید ابراهیم است و قصه او را چنین روایت می‌کند:

«گرچه فلک چرخش را شکست تا از اربعین جا بماند اما قول داده چرخ ماشین زائرین اش را بچرخاند.»

و ادامه می‌دهد: سیدعلی حسینی از هنرمندان ممسنی است و به محض شنیدن خبر نقص فنی ترمز ماشین زائران ابی عبدالله در جاده، علی رغم اینکه پای راستش تحت عمل جراحی قرار گرفته بود، بلافاصله به موکب آمد و اقدام به تعویض لنت ها و بلبرینگ‌ های چرخ ها ی ماشین سواری کرد که از کرمان روانه کربلای معلی بودند.»

از سید تشکر می‌کنم و به افرادی مثل این خادم فکر می‌کنم که به سختی حرکت می‌کنند ولی دست دلشان برای خدمت به زوار اربعین باز است.

عشق جاودانه

و کم نیستند این نمونه‌های عاشق که نماد واقعی «و لا یخافون لومه اللائم» هستند، از سرزنش‌ها هراسی ندارند، از بدخواهی بدخواهان دوری می‌کنند، عشقشان را به ناپایداری دنیا نمی‌فروشند و باز هم با افتخار در هر نقطه‌ای از جنوب ایرانمان که باشند، مهمان این صفحه رسانه رخداد جنوب می‌شوند.

پایان پیام/س