مناطق طبیعی به عنوان یکی از جاذبه های توریستی، در طول تاریخ مورد توجه بوده و در قرون اخیر نقش بی بدیلی درجذب گردشگران داشته اند . از ایـن رو، سـطح بنـدی و بررسی دقیقتر این گونه چشم اندازها بسیار با اهمیت است، چرا که ارزیابی و سطح بندی سیستمهای اکوتوریسم از یک سو گردشگران
باستان‌شناسان با شناسایی بقایای یک اردوگاه نظامی متعلق به حدود ۲۲۰۰ سال پیش در جنوب ازبکستان، یکی از مهم‌ترین شواهد حضور نظامی یونانیان در شرقی‌ترین مرزهای قلمرو هلنیستی را آشکار کردند؛ کشفی که با اتکا به فناوری‌های نوین ژئوفیزیکی، برداشت‌های پیشین درباره کاربری این محوطه را دگرگون کرده و افق تازه‌ای را در مطالعه راهبردهای
اوج زیبایی یک هتل در دهه ۴۰؛ قابی از اصفهان که چشم را نوازش می‌کند. هتل شاه‌عباس اصفهان در سال ۱۹۶۴، یکی از شاخص‌ترین بناهای اقامتی ایران، جلوه‌ای از پیوند معماری تاریخی و کاربری مدرن را به نمایش می‌گذاشت. این هتل که در یکی از ارزشمندترین بناهای به‌جامانده از دوره دوره صفوی شکل گرفته، با
باستان‌شناسان مصری موفق به کشف یک شهر مسکونی تقریبا سالم از دوره بیزانس در واحه الداخله، واقع در صحرای غربی مصر شدند؛ کشفی که اطلاعات ارزشمندی درباره شیوه زندگی، ساختار شهری و مناسبات اقتصادی ساکنان این منطقه در قرن چهارم میلادی ارائه می‌کند. به گزارش رخداد جنوب به نقل از خبرنگار میراث‌آریا، شهری باستانی در
بر اساس مطالعات انجام شده از سوی پروفسور جورج کامرون و پروفسور هیکس بر الواح موجود در دانشگاه شیکاگو مشخص شده ۱۳شهر از شهرهای هخامنشی در منطقه ممسنی واقع شده بود، یکی از این شهرها لیدوماست. بیش از ۲۰سال بعد یک هیات باستان‌شناسی ژاپنی به ریاست «کیکیو آتارشی» و «دکتر هاوارجی» در سال ۱۳۳۸ لیدوما