امروز روز امتحان شماست

به پدر و مادر امیر محمد کوهکن

به شما که چند دهه، مدال افتخار هم‌نفس شهدا بودن روی قلبتان حک شده.

پسر نور چشم پدر و مادرش هست. توی بغلشان قد می‌کشد. تا سیرش نکنند لقمه‌ی غذا از گلویشان پایین نمی‌رود. خار به پایش برود دادشان زودتر از خودش درمی‌آید. تب و گرما توی تنش بدود، آرام و قرار پدر و مادر اولین چیزی هست که بار و بندیل می‌بندد و از وجودشان کوچ می‌کند.

… و کلی محبت بی نام و نشان دیگر که بی دریغ و بی منت روی قلبشان سنجاق می‌کنند. فقط دل خوش می‌کنند به تماشای قد و بالای پسرشان. همه‌ی این‌ها را گفتم که بدانید حالتان را می‌فهمم‌. اما امروز می‌خواهم دریچه‌ی نگاهتان را به قله‌ای باز کنم که کمتر کسی این روزها نشانتان می‌دهد. می‌دانید عاقبت به خیری ما بچه‌ها، از مهر پدر و مادرمان شروع می‌شود. وقتی توی بغلشان دست و پا می‌زنیم و کام‌مان را با تربت سید الشهدا و آب زمزم باز می‌کنند. بعدش چند سالی مهمان عقل و انتخاب و اختیار خودمانیم. آخرش هم سرنوشت آن دنیایی‌مان می‌افتد دست آدم هایی که بعد از ما روی این دنیا قدم می‌زنند. اما انگار برای امیرمحمد ماجرا کلی توفیر دارد. خدا قلم را داده دست مهربان‌ترین آدم‌های دور و برش که روی زمین‌اند. حالا شمایید که می‌توانید نام نیکش را سر زبان‌ها بیندازید. فرش قرمز فرصت طلبی را از زیر پای‌ تزویر و دروغ بکشید. مهلت دندان تیز کردن از آنهایی که سالهاست دفاع مقدس شهدای‌مان خار گلویشان شده، بگیرید. من توی چشمشان خون می‌بینم. چیزی که نشان می‌دهند نیستند. سالها نفرتشان را قایم کرده‌اند. سربازی شهدای‌مان برای امام و میهن عزیزمان را نمی‌فهمند. خشم‌شان را هی تزیین می‌کنند و شبیه دلسوزی تحویلتان می‌دهند. امروز نقطه گذاشتن ته حرفهای مفت و مجانی و یاوه گویی‌شان، که دل خوش کرده‌اند به دشمن، با آن سابقه ی ننگین، کار شماست. به نسخه پیچی‌شان اعتماد نکنید. امروز روز امتحان شماست.

دلتان قرص باشد خدا کم و زیاد همه‌مان را به مهر حضرت اباعبدالله جبران می‌کند.

مهر پدر و مادری‌تان پر برکت باد. یادداشت/ مریم نصیری